içimden doğru

Kendimi iki tekerlekli bisiklete binmeyi öğrenmeye çalışan bir çocuk gibi hissediyordum. hani biri arkadan tutar da dengeni sağlar ya... sen de ona güvenirsin bırakmıycak diye.. heyecan ve korkuyla ilerlemeye çalışırsın. aslında bilirsin ki bi süre sonra ellerini çekecek, sen tek başına gideceksin. o garip korku, her an düşeceksin hissi... şu an yaşadığım şey bu. daha doğrusu buydu... nasıl yapacağımı bilmiyordum, sen dengemi sağladın, korudun, ben farkında olmadan bile düşmeme engel oldun. ve bana korkarak ama güvenle ilerlemeyi öğrettin.

şimdi artık yalnızım biliyorum. zaman zaman dengemi sağlayamıyorum, yanlış şeyler yapmaktan korkuyorum, düşecek gibi oluyorum ve düşüyorum... bazen koşup geliyorsun, bazense hiç yardım etmiyorsun. ama biliyorum ki; hep uzaktan izliyorsun. çünkü yapabilirim, kendi kendime ayağa kalkabilirim. yapabilirim çünkü gücümü en çok senden aldım ben.

geçenlerde ''bir, iki sene önceki kıza bak bir de bugünküne...
büyüdün, olgunlaştın'' diyen dostuma...