Do you remember?

...

Onlar siyah beyaz bir film çekerler. Tam o anı ve gençliğini.. Elinde sigarayla yere yığılır ve toprağa sarılır. Görüntü renklenir. Yabani otlar ve yeşiller. Altı saniye, belki biraz daha fazla. Siyah beyaz eski bir film karesi ve küçük bir kutu. 

Her şeyin zıttı onları grileştirmek için vardı bazen. ve sonra lucky ones, young and beautiful filan..

            "seyahatler çekiyor içim. *

Get Lucky çalarken mutsuz olunmaz

çok

Bilmediğin dünyalarına. Nerede kaybolmak istersen orada.

iki

sonsuza dek iki kişi yaşayabilirdi. sureti ve kendisi.

...

İçinde klasik ve hafif retro öğeler taşıyan modern&minimal

kuzgun

Belki bir şehir anıları yıkar.

Ve senin saçlarını yağmur damlaları.

Before midnight

İlk iki harika filmden sonra tek kelime ile "gereksiz" bir film olmuş. Yapım aşamasında olduğunu öğrendiğinden beri aynı şeyi düşündüm ve izleyince emin oldum. Keşke o güzel filmleri ve romantizmi orada bıraksaydık.  

17/17

on the road

Sunshine

Buradan bakınca bütün şemsiyeler uçan mantar ve uzay gemisi gibi görünüyor.

Ve bazen tüm mutsuz anılarımı suya dalınca unutacağımı sanıyorum ben. Size de oluyor mu?  

"may the force be with me."

bir rüya görür, bir dilek tutar, bir dua ederim. 

     

" neden beni kurtardın?" sorusu ile "ben olduğumu nasıl anladın?" arasında biraz zaman, biraz da güven gerekmiş. 

Dizilerden öğrenilenler.. 

story of my way

Deli gibi çalışıp ilham panomdaki görseller gibi sonuçlar elde edememiş olsam da, her şeyin daha iyiye gideceğine inanan bir yerler var içimde. Fakat sadece bazı günlerde. 

''intihar etmeyeceksek içelim bari.'' 

Şimdi gizli hayat mottom. Bundan sonra ne desem fark etmez.

     

şimdi sessizce bakıp duralım.

spring spring spring

Haydi Itzhak Amca! Bize baharı getir.

      Yaklaşık on yıl önce tanışmıştım Itzhak Perlman ile. Adının telafuzundan mı armonisinden mi bilmem, bu adamın en çok ismini seviyorum galiba. Ben göremeyecek olsam da mayısta İstanbul'da.. Soil Stradivarius ile birlikte belki yazı da getirir gelirken. 

caz çalarken sakin olamam

geceleri yalnız kaldığında sen. tüm kalkanlarını, maskelerini ve zırhlarını indirmişken tamamen.. ne düşündün?

saatleri, günleri, haftaları ve ayları saydım. zaman aleyhime geçip duruyordu. duruyor olması sadece mecazdandı. fehtettiği toprakları terk eden bir komutan tanıdım. içimi kinle doldurdum. sonra bir gece tesadüfen bir resme baktım. hepsini unuttum. gözlerimi kapadım, uyudum.

Suları için. Kahverengi hapları yutun. Radyoyu açın, bir şarkı tutun. Uçağı kaçırmayın, keçileri sıkı tutun. Bozuk paralar koyun cebinize ve bir sakızla değiştirin. Alarmı erteleyin. Biraz daha uyuyun. Yeniköy'den kuzeye yürüyün. Güneşe aldanın. Çillerinizi aldırmayın. Küçük, beyaz bir masa bulun. Az ve sade olun. Kahve için bol köpüklü. Kısık ateşte, bol kahve ve soğuk su ile. Lokumu unutmayın. Aynı filmi defalarca izleyin. Bunu anlamayanlarla olmayın. Çiçek alın vazolara. Duvarları beyaza boyayın. Beş dakika görebilmek için iki saatlik yol gidin. Çocukları sevin. Kedileri de. Benim yerime de. Suları için, huzur için.

don't forget

Henri Cartier-Bresson - The Decisive Moment

...

zaman lazımdı. şimdi çok zaman lazım. 

nası yapalım?

be my only

Bir şarkının, orjinal, akustik ve remix versiyonunu dinleyerek tüm güne, tüm modlarıma fon yapabilir miyim?

Sanırım evet.

tam da öyle

the dark side of the moon II

Her şey yavaşça, hızla, yaralayarak elimden kayıp gidiyor gibiyse, bir tren yanımdan hızla geçermiş gibi gelir. Işık hızıyla, yıllarca yavaş yavaş ve bir anda..

Her şey tamamen nerede duracağınla ilgiliymiş meğer.. sen ne dersen, nerede durursan orada olurlar.

Bazı şeyleri, değerini yitirmeden bırakıp gitmeyi, bir odaya kitleyip unutmayı bilmeyenler garip bir acı çeker. Kimsenin onu bulandırıp, kırıp döküp, değersizleştirip, çirkinleştimesine izin vermemesi gerektiğini en başından biliyorsa bir de, pişmanlıkla karışık bir acı çeker. Kendi hikayene sahip çıkıp noktayı koymazsan, sonunu, altını üstünü, üzerini karalayanlar olur. olmasın.

I

sunday smile

Beirut ve Devochka dinleyerek baharı getirebilirim.

kafein deposu

Kafein alınca uykusu gelen, enerji içeceği içince enerjisi düşen ve sakinleştirici bir şeyler içince uykusu kaçan bir insan tanıyorum. Her arada küçük sevimli karton bardaklarda kahve içiyor. Küçücük bardağa bol bol tatsız kahve taneleri...

ve sonuç:  %90 başarı !

thanks Google

Follow Me

...

sisler vardı.

"yirmi sekiz yaşındaydı ve tedirgindi."

şu cümlenin altına sayfalar gelebilir. ama ne demiş üstad; hayat yakından bakınca trajedi, uzaktan bakınca komedidir.''* 

django

Tarantino varken, duyduğunuz an Tarantino filmi bu diyebileceğiniz bir soundtrack varken dünya üzerinde; her şey biraz daha güzel gibi gelir belki? Sıkı bir Tarantino severseniz neden olmasın.

Child of the 90s | Internet Explorer

Ait olduğu zamanı tatlı tatlı anlatmış explorer. Tasolar hatırına bile izlenir. 

ve charlie chaplin dedi ki

''bilgimiz bizi alaycı, zekamız sert ve kırıcı yaptı.''

bu pazarımı izleyemediğim oscar adayı filmleri izleyerek geçirdim. yaşasın nadir bulunan boş vakitler.

tam da iyilik-kötülük üzerine düşünmüş ve yazmışken; mutlak iyiliğin, her zaman her koşulda iyi olmanın, zamanla ani ve hırçın bir kötülüğe dönüşme potansiyelinin var olduğunu bir kez daha anlamış ve izlemiş oldum. belki olgunlaşmamış ruhlarımızdan, belki de iyiliğin kaynağını doğru bulamadığımızdan, belki de birçok sebepten.. her ne ise ve ne değilse basit görünen ama basit olmayan, insan ruhunun kara deliklerinde bir yerlerde olan şeyler.. 
ve bizim oralarda bilinçli dolaşmamız gerek. üzerine söylenecek lafları doğru yerlere ve zamanlara saklamak gerek örneğin.

oh baby, we’ll be old

Asaf Avidan - One Day (Wankelmut Remix) (official video) from sander houtkruijer on Vimeo.

monochrome

sizin oralarda da cuma mı bugün? sizin oralarda da her şeye rağmen soğukkanlı olunabiliyor mu?
hala gülümseyebiliyor musunuz mesela. tüm bunlar olurken dünyayı kurtarmadığınızın farkına varıyor musunuz? kafam olmuş monochrome.

falan filan

içinde bir savaş var. ezelden beri var olan iyi ile kötünün savaşı. filmlerde işlenen, hikayelerde anlatılan, alınan mesajlarda sadece bir kavram olan ve yaşadıkça gerçekliği hissedilen bir savaş. küçük prensesler için büyük bir savaş. gözlerindeki öfkeyi tanırım. tanrım. içindeki huzursuzluğu...  içinde iyilikler yeşertirken dışarıya nasıl kötülük saçılır bilmiyorum. Belki de kırıkları batıyordur ve onları çıkarıp atmaya çalışıyordur sadece. Belki de sadece ona öyle geliyordur.

Ya da belki de sadece bir şarkı kadardır hepsi. life goes on, gets so heavy.

 city of night
belki de küçücük bir dokunuşla naifliği bulabiliriz. 

try

oh la la

sen dediğim ben

Sen orada bir yerde. Herhangi biri değil ama öyle gibi. Rutin ziyaretlerde akla gelen. Belki de yüzeylerde seyreden sıradan bir rutin. Kalabalık ve yalnız. Bilinen ama hissedilmeyen. Sen, o ya da hiçbirimiz. Olduğumuz gibi kalamayız.

pieces

nasıl desem... 

 

yaşadım, tanrım

yazdı hep onlar. anlattı.. olan olmayan ne varsa. o da anlattı. anlatmış. okumuşsun sen de. görmüşsün.
ben yazarsam sadece yazı olur. o yazarsa dokunur. dokunmuştur. benim gibi belki. ve daha fazlası. sessizlik bildiğimden.

yaşadım, tanrım,
yarım ve uluorta

durduğum yer benim değil iken 
gidebilecek bir yerimin olmaması ne acı
gidebilecek bir yerim yok iken hala
ve inatla durmayışım ne gaflet
nihayetinde ölmüyorken yaşıyor olan insanın
yaşıyorken öldüğünü bilmemesi bu,
bu ne tuhaf bir hayret

Turgut Uyar

you said to ''get fine''

Modelini daha ideal ölçülerde gösterebilmek için yerlerde sürünen bir fotoğrafçısındır bazen.

Günün sonunda ayakların bağımsızlığını ilan eder. Hissetmezsin. 

Hayalimdeki yere küçük ve aksak adımlarla koşuyorum. Ulaşabilir miyim, mutlu olabilir miyim bilmem ama bildiğim; orada olmayan tek bir şey var. Ve geri kalan her şeyi anlamsız, tatsız kılıyor. 

Böyle koşmak çok mu zor? 

iyi kurgulanmış, akıcı bir hikayede kaybolmak gibisi yok. kendi hayatında da belki..

...

Tek megapiksel

Bazı geceler, ruhum aradığı notalara doğru akar ve orda Puccini'yi bulur.

bitti ve yeni

Kaybettiğim dostlar, biriktirdiğim sırlar, uçurduğum ümitler, kazandığım şeyler, açılan perdeler, kapanan kapılar. Okuduğum, gördüğüm, duyduğum, kaybolduğum ve bulunduğum...

Biten yıl, başlayan yıl ve gelecek her yeni yılda belki.. 

the dark side of the moon

Biliyordum. Bitirdiğim şeyleri. Anladım, gördüm. Unutmaya çalışan birini. Unutulmaya çalışan birini iki dudağın arasında. Kapılar vardı demirden. Hapishane kapıları. Sadece sen istediğin zaman, istediğin kadarını gösteren. 

Her şeyi anlayıp her şeyi kabul ettiğin anlar vardı. İşte umursamazlık orada başladı. Canımız acıdıkça mı başladık etrafımıza dikenli teller örmeye? Sırtımızda zehirli oklarımız da hazır. Ben acı çekmişsem, dünyanın geri kalanı umurumda değildir. Kırdığım kalplerin, yıktığım hayallerin sesini duymam. Görmem, bilmek istemem. Bir tek kişiyi kaybetmişsem ya da hiç kazanmamışsam eğer; dünyanın geri kalanını umursamam.

Dünyanın geri kalanındayım bir yerden bakınca ben ve bir yerden bakınca da oklarım sırtımda.

Hadi şimdi aşka inancımızı yitirelim. Ne kalmışsa hepsini değersiz kılalım. Kadınları anlaşılmaz yerlere koyup erkekleri genelleyelim. Şanslı insanlara imrenmeyelim de başka dünyaya aitlermiş gibi bakalım. Mutsuzluğumuzu sevip yüceltelim. Canımız acısa da sessiz kalalım. Unutmak için sevişelim ya da öldürmek için. Ya da her ne ise onun için. Kalplerini kıralım kadınların ve bundan gurur duyalım. Adamlara yenilelim. Vazgeçmişken istemekten üstelik, bir kez daha yenilelim.

Yine de anlamını biz bilelim sadece. Dışarıdaki dünyaya inat devam edelim.

Sonra hiçbir şey olmamış gibi yaşayalım işte. İşe gidelim, kahve içelim. Bir şarkı açalım. Trafiğe küfredip hayaller kuralım. Ve gözlerimizdeki ışıltıyı kaybettiğimizi anlayalım bir toplantının ortasında. Boğazımızdaki düğüme bir yudum su içelim. Onlara içelim. 

Hayat bu. Bu böyle deyip yaşayalım hadi. Her şeyi tadalım güzellikle. Bir nefes daha çekelim. Biraz daha içelim.

gölgelerin gücü adına

Bugün, Rus fotoğrafçı Alexey Bednij ile tanıştım. 

 Ve kısa vadede sabırsız, uzun vadede ise çok sabırlı biri olduğumu anladım.

so it goes

Do you remember this song? I understand now and my soul is shattered. But I kept those feelings honey.

Sen gidince, salyangoz hep mutsuzluklar.

buy now

Şimdi geçici de olsa dünyaya video games remixi tadında bakabildiğim saatlerde deniyorum sadece. özünde video games bile değil.

Son birkaç yıldır, her kar yağdığında ve yılbaşı öncesi olduğu gibi yine o muhteşem kar küresi hayalim depreşir gibi oldu. Türkiye'de bulunanların ne kadar özensiz ve sıradan olduğuna artık emin olduğum için bu defa aramadım, aramıyorum. 

Fakat tesadüfen şöyle bişey buldum. 

Around the globe a snow globe bir yana; yeni yılda sahip olmak istediğim şeyler için  ''wish you were here'' listesi yaptım.

 Kısa bir süre sonra hiçbirini hatırlamayacağım ya da sahip olmuş olsam da fark etmeyeceğim bir liste. Lüzumsuz bir görsel eğlence filan derken gerçekten ciddi bir ihtiyaca cevap vereceğini düşündüğüm yeni bir e-ticaret girişimiyle tanıştım. Ve bu tablo mümkün oldu. 

Sepete atarken içinizden şunu söyleyin: ''Paramın geri kalanıyla bir jet, bir helikopter, bir de yat alacağım.''

Hadi checkout bebeğim.

mutsuzluk bazen bulaşıcıdır

Bir varmış, bir yokmuş.

bir gece yarısı, soğuk bir mermerde söndürülmüş sigaraydı.

pazar gecesi

''I was fine, until I read your fucking book! It stirred shit up, you know? It reminded me how genuinely romantic I was, how I had so much hope in things, and now it’s like, I don’t believe in anything that relates to love. I don’t feel things for people anymore. In a way, I put all my romanticism into that one night, and I was never able to feel all this again. Like, somehow this night took things away from me and I expressed them to you, and you took them with you!''